Sterrenmeisje

Gepubliceerd op 23 januari 2020 17:17

Als sterrenmeisje hebben de sterren mij altijd gefascineerd op een maner die alleen ik voelde zonder woorden. Er zijn tijden geweest waar ik enorme heimwee voelde en de sterren afzocht, er waren er een paar die mij troost boden hierin en mij het gevoel boden niet alleen te zijn. Het heeft lang geduurd voor ik de naam wist van de ssterren die ik zocht en wat ze uiteindelijk voor mij betekenen. Eerst kwam ik er achter dat een aparte moedervlek die ik heb, lijken op deze cluster sterren, een veeg met allemaal kleinde stipjes. Voor mij bevestigde dit dat ik meer met die sterren van doen heb dan alleen maar troost die ze bieden, nog steeds zijn ze daar en zoek ik ze op, alleen maar om gedag te zeggen.

 

Ik heb het over de pleiaden, mijn thuis, een plek waar ik wilde zijn wanneer ik heimwee had. Aarde heeft een lange tijd gevoeld als niet mijn thuis, ik hoorde hier niet, ik was anders, wat deed ik hier en er moest vast een foutje gemaakt zijn. Ik ken vele huizen die als thuis waren en zijn, dat weet ik nu. Zelfs de Pleiaden is een van vele maar wel het recenste en nog bestaand. Mijn anderen huizen zijn er alleen nog in herrineringen die ik stukje bij beetje krijg te zien. Er is geen foutje gemaakt, ik ben precies waar ik mag Zijn, aarde mijn Huis voor nu. En thuis? Dat ben ik, overal waar ik kom ben ik thuis in mezelf, al wat ik nodig heb, heb ik al.

 

In mijn huis is er plek voor heling, onvoorwaardelijke Liefde en begrip. Je kan hier komen wanneer je heimwee hebt, je iets mist, voor jezelf, om je thuis in jezelf te vinden. 


 »